شاگردی از استادش پرسید: عشق چیست

 استاد در جواب گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترین شاخه را بیاور. اما در

هنگام عبور از گندم زار، به یاد داشته که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه

ای بچینی؟
 شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت.

 استاد پرسید: چه آوردی؟

 و شاگرد با حسرت جواب داد: هیچ! هر چه جلو می رفتم، خوشه های پرپشت تر

می دیدم و به امید پیدا کردن پرپشت ترین، تا انتهای گندم زار رفتم.

استاد پاسخ داد: عشق یعنی همین

شاگرد پرسید؟ پس ازدواج چیست؟

استاد گفت: این بار به جنگل برو و بلندترین درخت را بیاور و به یاد داشته باش

که باز هم نمی توانی به عقب برگردی.

شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت.

استاد پرسید؛ آیا به راستی این بلندترین درخت است؟

شاگرد پاسخ داد: اولین درخت بلندی که دیدم انتخاب کردم ترسیدم بلندتر از آن

پیدا نکنم و دست خالی برگردم.

استاد پاسخ داد: ازدواج یعنی همین

پند داستان: عشق شوری

است بی پایان و بی انتها و ازدواج

انتهای  جاده عشق   پس مواظب

باش به بن بست نخوری