کسی دیگر نمی کوبددراین خانه ی متروک ویران را

                                   کسی دیگر نمی پرسدچراتنهای تنهایم

ومن چون شمع میسوزم ودیگرهیچ ازمن نمی ماند

                                 ومن گریان ونالانم ومن تنهای تنهایم

درون کلبه ی خاموش خویش اما

                                کسی حال من غمگین نمی پرسد

ومن دریای پراشکم که طوفانی به دل دارم

                            درون سینه ی پرجوش خویش اما

کسی حال من تنهانمی پرسد

                          ومن چون تک درخت زردپاییزم

که هردم بانسیمی می شود برگی جداازاو

                          ودیگرهیچ چیزازمن نمی ماند....